Παρατηρώ έρευνες που δημοσιεύονται κατά καιρούς σε ειδησεογραφικά sites και αναφέρονται στο αίσθημα της μοναξιάς που νιώθει ο σύγχρονος άνθρωπος. Εστιάζουν ακόμα στις επιπτώσεις που έχει η απομόνωση στη σωματική και ψυχική υγεία των ανθρώπων. Ακόμα, ακούω παράπονα από θεραπευόμενους πως δεν βρίσκουν ανθρώπους συναισθηματικά διαθέσιμους.
Άρα συνειρμικά γεννιέται το ερώτημα: πώς γιγαντώθηκε αυτό το φαινόμενο τόσο ραγδαία στις μέρες μας;
Έχει παίξει σίγουρα καταλυτικό ρόλο ο σημερινός τρόπος ζωής. Πολλές ώρες εργασίας, ώστε κάποιος άνθρωπος να καλύψει τα προς το ζην. Ένα πλέγμα υποχρεώσεων αναδύεται από παντού, ειδικά για όσους έχουν δημιουργήσει τη δική τους οικογένεια.
Επίσης, και τα social media με το δικό τους τρόπο έχουν ενισχύσει αυτή τη συνθήκη, διότι πολλοί άνθρωποι σήμερα είναι εγκλωβισμένοι στο κινητό τους, επικοινωνώντας μέσω αυτού ή ενίοτε αποκλειστικά με αυτό.
Αν ψάξουμε όμως ακόμα βαθύτερα, θα κρατήσουμε σίγουρα ως ένα βαθμό αυτά που ανέφερα, αλλά θα συναντήσουμε πολλούς ανώριμους ψυχισμούς. Θα αναρωτηθεί κάποιος: τι περιέχουν εντός τους όλοι αυτοί;
Θα ξεκινήσω αρχικά μιλώντας για τις ψευδαισθήσεις που κουβαλούν. Επιθυμούν ανθρώπους στη ζωή τους που θέλουν αποκλειστικά να πάρουν από αυτούς. Για να το καταφέρουν αυτό, κάνουν ανισότιμες σχέσεις. Λαχταρούν να διασταυρωθούν με ένα άτομο που θα το τοποθετήσουν αποκλειστικά είτε στο ρόλο του αδύναμου (παίρνοντας αξία και δύναμη) είτε στο ρόλο του δυνατού (λαμβάνοντας αντίστοιχα υποστήριξη και έμπνευση). Δεν γνωρίζουν ότι οποιαδήποτε σχέση είναι μια ζύμωση μεταξύ διαφορετικών στοιχείων του χαρακτήρα και αξιών.
Επιπλέον, οι περισσότεροι άνθρωποι ονειρεύονται και ρουφούν λαίμαργα τα ωφέλη μιας σχέσης, είτε ερωτικής είτε φιλικής, αποφεύγοντας την απαιτητική φροντίδα και συνέπεια που χρειάζεται. Είναι άνθρωποι που δεν έχουν την ευκαμψία να πάνε ούτε μια φορά σε ένα μέρος που βολεύει το άλλο πρόσωπο και θέλουν συνεχώς να βολεύονται οι ίδιοι.
Δυσκολεύονται να κάνουν έναν ουσιαστικό διάλογο. Αρέσκονται να μονοπωλούν τη συζήτηση, δίχως να δίνουν χώρο στον άλλο συνομιλητή να ακουστεί, εμποδίζοντας τα λόγια του να φτάσουν σε ένα βαθύτερο κομμάτι του εαυτού τους και να ταρακουνήσουν τις βεβαιότητές τους. Αν δεν δίνεις το δικαίωμα να σε αλλάξει η παρουσία του άλλου, πόσο τελικά θέλεις να συνδεθείς;
Αναζητούν έναν συνεπή συνοδοιπόρο ζωής εστιάζοντας προς τα έξω και μόνο, δίχως να επιθυμούν να ανακαλύψουν τον βαθύτερο εαυτό τους. Όσες παρέες και ερωτικές σχέσεις κι αν κάνει κάποιος, αν δεν συνομιλήσει με το παιδί που έχει μέσα του ανακαλύπτοντας τα κενά, η κάθε νέα επαφή δεν θα είναι ένα άνοιγμα προς τη ζωή, αλλά ένα υποκατάστατο και μόνο
