Παρατηρώ τους ανθρώπους που ανατράφηκαν τη δεκαετία του ’80 και του ’90 και τώρα διανύουν τη δεκαετία των τριάντα και σαράντα χρόνων αντίστοιχα. Είναι σε ηλικίες που δεν θα μπορούσε κανείς να τις χαρακτηρίσει ούτε πολύ νέες, αλλά σε καμία περίπτωση ότι βρίσκονται ένα βήμα πριν το γήρας. Θα έλεγε κανείς ότι βρίσκονται στην κατάλληλη πλευρά του χρόνου, ώστε να δημιουργήσουν όμορφα πράγματα, είτε στον προσωπικό είτε στον επαγγελματικό τομέα.
Αν κοιτάξει κάποιος βαθύτερα τα πρόσωπά τους και ακούσει πιο προσεκτικά τα λόγια τους για τη ζωή, θα διαπιστώσει ότι διακατέχονται από μια βαθιά ματαιότητα· ότι δεν πιστεύουν ούτε ελπίζουν σε τίποτα. Πώς φτάσαμε όμως σε αυτή την ψυχική κατάπτωση;
Οι δεκαετίες του ογδόντα, του ενενήντα και σίγουρα μέχρι το 2009 ήταν χρόνια μεγάλης ευμάρειας, έστω και ψεύτικης. Πολλοί άνθρωποι άρχισαν να ζουν καλύτερα. Από τότε άρχισε να δημιουργείται ένα αφήγημα ότι οι όμορφες καταστάσεις είναι ένα αναφαίρετο δικαίωμα για τον καθένα και ότι αυτού του είδους οι καταστάσεις θα διαρκούν για πάντα, στο διηνεκές.
Σκεφτείτε ότι ένα από τα μεγαλύτερα όνειρα των Ελλήνων μέχρι την κρίση του 2009 ήταν μια θέση στο δημόσιο. Η ακόμα, σας προκαλώ να έρθετε σε επαφή με τον ζήλο που έδειχναν και δείχνουν ακόμα οι γονείς, ώστε να υπερπροστατεύουν τα παιδιά τους. Δεν επιθυμούν να αντιμετωπίσουν καμία δυσκολία, να αναπτύξουν νέες δεξιότητες και να κάνουν υπερβάσεις. Κι όταν έρχονται οι προκλήσεις και οι κοινωνικές κρίσεις, τις κοιτούν ανήμποροι ώστε να δράσουν. Και κάπως έτσι, η φυλακή της βεβαιότητας μετατρέπεται σε αυτή της ματαιότητας.
Αν θέλουμε να αλλάξουμε ως κοινωνία, ήρθε η ώρα να αλλάξουμε αυτό το παράδειγμα που μόλις περιέγραψα. Να συνειδητοποιήσουμε πως τίποτα δεν είναι σίγουρο. Η μοναδική ασφάλεια που αξίζει να εντάξουμε στη ζωή μας είναι αυτή της επίγνωσης, της δημιουργίας νέων λύσεων στα αδιέξοδα της ζωής, και όλα αυτά να συνοδεύονται πάντα με συνεχή δράση.
Μήπως ήρθε η ώρα να πάρει τη σκυτάλη από τη βεβαιότητα και τη ματαιότητα η δημιουργικότητα και η ορμή προς τη ζωή;
