Ως θεραπευτής ζεύγους, έχω δει αμέτρητα ζευγάρια να περνάνε μπροστά από τα μάτια μου, παλεύοντας με τις δυσκολίες τους. Δουλεύοντας σε βάθος μαζί τους, θα προσπαθήσω να συμπυκνώσω ποιες πεποιθήσεις, που κουβάλησαν στην σχέση τους, δημιούργησαν τα μεγαλύτερα προβλήματα.
Θα ξεκινήσω με την πεποίθηση «πώς κάνω σχέση για να “αράξω”». Είναι κάτι που το βλέπω πολύ συχνά. Πολλοί άνθρωποι δεν βλέπουν την ερωτική σχέση σαν συν δημιουργία, αλλά ένα αποκούμπι θα λέγαμε, όντας κουρασμένοι από τη ζωή. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην έχουν όρεξη να δημιουργήσουν κάτι και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να ωθούν τους εαυτούς τους και την σχέση τους σε μια συνθήκη πλήξης και ανίας.
Ένα άλλο μοτίβο είναι πως αντιμετωπίζουν την φθορά του χρόνου, που ως φυσικό επακόλουθο θα έρθει σε μια σχέση. Προσπαθούν είτε να την απωθήσουν από την ζωή τους, κάνοντας πως δεν υπάρχει – δεν μπορούν να κατανοήσουν πως το σημαντικό δεν είναι να την αποφύγουν ή να υποτιμήσουν την επίδρασή της, αλλά να προσπαθήσουν να είναι δημιουργικοί απέναντί της, ανακαλύπτοντας νέες δεξιότητες και ποιότητες, που δεν είχαν ανακαλύψει μέχρι σήμερα.
Μια άλλη καταστρoφική πεποίθηση είναι ότι πρέπει να κρατήσει για πάντα. Αυτή η σκέψη πιέζει τους ανθρώπους να μένουν σε σχέσεις που δεν θέλουν πια, έχοντας συνάμα μια εμμονή να την κρατήσουν ζωντανή, λες και αυτό το χαρακτηριστικό δίνει από μόνο του κάποια μέγιστη αξία. Το θέμα δεν είναι μια σχέση να κρατήσει για πάντα, αλλά να νιώθω εγώ ο ίδιος ολοκληρωτικά σε αυτήν και για όσα κρατήσει, να νιώθω βαθιά μέσα μου ότι άξιζε τον κόπο.
Τελικά, οι σχέσεις δεν είναι μια στατική συνθήκη ασφάλειας, αλλά ένα ζωντανό πεδίο εξέλιξης. Όταν απελευθερωνόμαστε από άκαμπτες πεποιθήσεις και φόβους, δίνουμε χώρο στον σύντροφό μας —αλλά κυρίως στον ίδιο μας τον εαυτό— να σχετιστούμε με αυθεντικότητα, αποδίδοντας ουσιαστικό νόημα σε κάθε κοινή μας διαδρομή.
