Όλοι έχουμε παρατηρήσει, ότι υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας που δυσκολεύονται να χαρούν τις διακοπές. Είναι συνεχώς σε μια ένταση και δεν αφήνονται για να απολαύσουν τις στιγμές και να βιώσουν μια βαθύτερη σύνδεση με τους αγαπημένους τους. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;
Αυτό που έχω παρατηρήσει μέσα από την κλινική μου εμπειρία, είναι ότι αρκετοί άνθρωποι είναι συνδεδεμένοι από την παιδική τους ηλικία με μια αίσθηση καθήκοντος και αποτελεσματικότητας. Πρέπει να λύνουν προβλήματα, να βρίσκουν λύσεις, έχοντας μάθει να ακολουθούν κανόνες άλλων. Όταν όμως πάνε διακοπές, δεν υπάρχει κάποιος στόχος που οφείλουν να επιτελέσουν και έχουν το ελεύθερο, να φτιάξουν το πρόγραμμα τους, όπως αυτοί επιθυμούν. Από κει λοιπόν ξεκινούν οι δυσκολίες. Διότι η πυξίδα της ζωής, τους καλεί, να αναδείξουν το ‘’ θέλω’’ τους, κάτι το οποίο έχουν θάψει.
Ένα άλλο μοτίβο που εμποδίζει σθεναρά την χαρά, είναι αυτό των ενοχών. Πολλοί άνθρωποι λόγω πεποιθήσεων οικογενειακών και κοινωνικών, την θωρούν κάτι μεμπτό. Πιστεόυν πως στην κοινωνία που ζούμε πάμε από το κακό στο χειρότερο, αρά το να χαρούν αποτελεί μια πράξη ανήθικη.
Επιπλέον έχουν την κοινωνική καταγραφή πως όποιος αφήνεται στη χαρά, μετά θα το πληρώσει με κάτι πολύ οδυνηρό και άσχημο.
Άρα κλείνοντας θα πρόσθετα, ότι είναι σημαντικό να γνωρίζουμε την διαδρομή που κάνει ο κλέφτης της χαράς, μέχρι να εμφανιστεί προς το μέρος μας και ότι εμείς έχουμε την ευθύνη, αν θα του ανοίξουμε την πόρτα ή όχι.
Γιατί η απόφαση είναι το πιο επαναστατικό πράγμα που υπάρχει.
