Αγαπημένοι φίλοι και φίλες, την προηγούμενη Πέμπτη ολοκληρώθηκε η φετινή θεραπευτική ομάδα που συντόνιζα. Τα συναισθήματά μου είναι ανάμεικτα. Από τη μια νιώθω χαρά για όλα αυτά που έζησα και από την άλλη μια γλυκιά μελαγχολία που όλο αυτό το ταξίδι φτάνει στο τέλος του· ανανεώνουμε, όμως, το ραντεβού μας για τον ερχόμενο Οκτώβρη.
Αν με ρωτούσε κάποιος ποια είναι τα 6 πράγματα που κρατάω από τον φετινό συντονισμό, θα του έλεγα τα εξής:
Ότι αυτό που διαφοροποιεί τους ανθρώπους δεν είναι τα προβλήματα που έχουν, αλλά ο τρόπος αντιμετώπισής τους.
Ότι είναι βαθιά θεραπευτικό να βρίσκεσαι σε ένα πλαίσιο όπου μπορούν να σε ακούσουν έτσι ακριβώς όπως είσαι και συνάμα να μοιράζεσαι την αλήθεια σου, χωρίς να προσποιείσαι.
Είναι υπέροχο να δίνεις ανατροφοδότηση στους άλλους, χωρίς να τους επικρίνεις.
Είναι ουσιώδες να σου καθρεφτίζουν τις δυσκολίες σου, δίνοντάς σου παράλληλα τη δύναμη να κάνεις υπερβάσεις.
Δεν χρειάζεται να ντρέπεσαι για τίποτα. Η προσωπική ιστορία όλων είναι γεμάτη από στιγμές περηφάνιας αλλά και μικρότητας.
Η γκρίνια και η μιζέρια δεν είναι μια λειτουργική οπτική για τη ζωή. Το ένα μέλος βοηθούσε το άλλο να διευρύνει τη ματιά του για το πώς βλέπει τον κόσμο και τον εαυτό του.
Δεν νομίζω ότι υπάρχει καλύτερο κλείσιμο από το να αναφέρω αυτούσια μερικά λόγια των μελών, που κάλλιστα θα μπορούσαν να συγκροτήσουν έναν οδηγό ζωής:
«Να δέχομαι φροντίδα – Να επικοινωνώ τα προβλήματά μου – Να παίρνω πρωτοβουλίες – Να είμαι εντάξει με την αποτυχία – Να δοκιμάζω νέα πράγματα».
