Θα ξεκινήσω το σημερινό μου άρθρο, αναφέροντας δύο διαφορετικά παραδείγματα που φαινομενικά δεν συνδέονται μεταξύ τους.
Η πρώτη είναι ευρέως γνωστή και αφορά το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Επιδοτήσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση, που αντί να γίνουν καύσιμο για εξέλιξη της χώρας, χρησιμοποιούνται ως μέσο συνδιαλλαγής μεταξύ βουλευτών, αγροτών και άλλων εμπλεκόμενων, που μοναδικό στόχο έχουν το προσωπικό τους κέρδος, χωρίς να δημιουργήσουν κάτι ούτε, κατ’ επέκταση, να το αφήσουν ως κληρονομιά στην πατρίδα μας.
Η δεύτερη ιστορία αφορά έναν άντρα 30 χρονών που ζει μαζί με τη μητέρα του. Δεν εργάζεται, ούτε έχει σπουδάσει κάτι. Περνάει τον χρόνο του μεταξύ βιντεοπαιχνιδιών και μερικών ποτών με φίλους. Παίρνει χαρτζιλίκι από τη μητέρα του και, σχετικά με το μέλλον, δεν ανησυχεί, διότι θα κληρονομήσει κάποια ακίνητα ώστε να επιβιώσει μεγαλώνοντας. Προφανώς, δεν έχει κάποιο όραμα για το μέλλον του.
Τι κοινό έχουν αυτές οι δύο ιστορίες; Φαινομενικά κανένα, θα πει κάποιος με μια πρώτη σκέψη. Ας σκάψουμε όμως βαθύτερα: θα ανακαλύψουμε την κοινή ρίζα που υπάρχει μεταξύ τους. Και στις δύο περιπτώσεις υπάρχουν άνθρωποι που είναι φοβικοί με το να πάρουν πρωτοβουλία για να παράγουν κάτι. Αρέσκονται να καταβάλλουν τον λιγότερο κόπο και λατρεύουν να ζουν με δανεικό χρήμα, το οποίο σε καμία περίπτωση δεν δημιούργησαν οι ίδιοι. Μιλάμε, δηλαδή, για τον ορισμό του παρασιτικού τρόπου ύπαρξης.
Δυστυχώς στη χώρα μας, λόγω κοινωνικών και ψυχολογικών συνθηκών, άνθισε με τα χρόνια το συγκεκριμένο υπόδειγμα. Έγινε ένα πρότυπο ζωής που όχι μόνο δεν λοιδορείται από την πλειοψηφία, αλλά έμμεσα πολύς κόσμος το επιθυμεί και θεωρεί ότι έτσι αξίζει να ζει κάποιος άνθρωπος.
Το δεύτερο ερώτημα που γεννιέται —και που είναι το βαθύτερο— είναι το εξής: Ο καθένας από εμάς τι είδους ζωή διαλέγει; Επιθυμεί να ζήσει ως παράσιτο, δίνοντας το λιγότερο, προσδοκώντας το περισσότερο, βιώνοντας μια ζωή που δεν έχει την παραμικρή υπέρβαση; Ή θέλει να ζήσει σαν φλογισμένος δημιουργός, που θέλει να δημιουργήσει για αυτόν και για τον τόπο μας κάτι καλύτερο, αποδεχόμενος τις προκλήσεις και όχι αποφεύγοντάς τις;
Η απάντηση είναι προσωπική για τον καθένα από εμάς. Πριν αποφασίσεις, σκέψου ότι θα ζήσουμε μόνο μια φορά, αρά η στάση σου απέναντι στη ζωή, οφείλει να αξίζει τον κόπο.
