Με αφορμή μια περιπέτεια που είχα σε νοσοκομείο με αίσιο τέλος, τα μάτια μου αντίκρισαν ένα στιγμιότυπο που κάλλιστα θα μπορούσε να γίνει πίνακας ζωγραφικής. Μια σκηνή γεμάτη συναισθήματα και δυνατά νοήματα, που κατά τη γνώμη μου αξίζει να ειπωθούν.
Καθώς περπατούσα στον διάδρομο και περνώντας μπροστά από μια μισόκλειστη πόρτα, αντίκρισα ένα ηλικιωμένο ζευγάρι. Ο άντρας ήταν ξαπλωμένος και η γυναίκα ήταν δίπλα του. Έβρεχε τα χέρια της με νερό και ύστερα χάιδευε το κεφάλι του, δροσίζοντάς τον συνάμα.
Θυμάμαι πολλές φορές αυτά τα δύο χέρια. Πόση ανάγκη τα έχουμε όλοι, από τη στιγμή που γεννιόμαστε μέχρι τη στιγμή που θα φύγουμε από αυτόν τον κόσμο. Και το ερώτημα που μου γεννήθηκε είναι: γιατί το ξεχνάμε;
Αυτό που μπορώ να συνεισφέρω ως απάντηση είναι ότι ζούμε σε μια εποχή που δοξάζει την ατομικότητα και την αίσθηση μιας αφελούς παντοδυναμίας· ότι μπορώ να κάνω τα πάντα μόνος μου και δεν έχω ανάγκη κανέναν.
Παρατηρώ πως, λόγω των δύσκολων οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών, ο καθένας διεξάγει έναν μεγαλύτερο ή μικρότερο αγώνα επιβίωσης και αμελεί να συνδεθεί ουσιαστικά με ανθρώπους που παίζουν σημαντικό ρόλο στη ζωή του.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να γινόμαστε μηχανές ενός άτυπου εργοστασίου, που έχει αντικαταστήσει τη δημιουργικότητα με την παραγωγή και την επίγνωση με την κατανάλωση.
Αν με ρωτούσε κάποιος πού κρύβεται ο δρόμος της σωτηρίας που θα οδηγήσει σε μια άλλη ζωή, πιο ανθρώπινη και πνευματική, θα του έλεγα: στα χέρια με τις ανοιχτές παλάμες. Εκεί κρύβεται όλη η ουσία της ζωής
