Ακούω πολύ συχνά, ανάμεσα σε συνεδρίες και κοινωνικές συναναστροφές, διάφορους να κάνουν αστεία που συνδέονται με το πότε θα πάρουν σύνταξη και πώς θα βρουν έναν πλούσιο ή μια πλούσια για να παντρευτούν. Επίσης μου κάνει εντύπωση πως είναι άνθρωποι νέοι, που αν όλα πάνε καλά, έχουν όλη τη ζωή μπροστά τους για να ζήσουν και να δημιουργήσουν.
Άμα ξεπεράσουμε τον επιφανειακό γέλωτα που μας φέρνουν αυτά τα σχόλια και εστιάσουμε στο βαθύτερο περιεχόμενο, θα διαπιστώσουμε πως αυτοί οι άνθρωποι μάς λένε, με έμμεσο τρόπο, τις βαθύτερες αγωνίες τους που αφορούν τον φόβο τους για το μέλλον, την αίσθηση ανημποριάς που κυριαρχεί μέσα τους και μια βαθιά ανάγκη από έναν ευκατάστατο σύντροφο ή το κράτος, να ανακουφίσει τις αγωνίες και τις ανασφάλειές τους.
Καθώς τους παρατηρώ, συνειδητοποιώ πως αυτή η κούραση και η έλλειψη εναλλακτικής είναι κάτι που υπάρχει έντονα στο κοινωνικό σώμα και δεν γίνεται να μην επηρεάζει τον ανθρώπινο ψυχισμό. Όταν εμφανίζεται, είναι σημαντικό να της δώσουμε χώρο, ώστε να την καταλάβουμε. Η πλειοψηφία των ανθρώπων την αποφεύγει, είτε κάνοντας αφελή αστεία είτε υπερπροσπαθώντας, κυνηγώντας εμμονικά στόχους.
Αφού λοιπόν της δώσουμε τον χώρο που της αναλογεί, είναι σημαντικό να εξετάσουμε τι είναι αυτό που μας φθείρει και μας στερεί τη βίωση μιας ζωής με νόημα και πραγματική χαρά. Μπορεί να είναι οι επιλογές που κάναμε μέχρι τώρα στη ζωή και δεν ήταν τελικά συμβατές με τα «θέλω» μας. Μπορεί να είναι η οπτική μας απέναντι στη ζωή και σε όσα μας συμβαίνουν.
Ένα είναι το μόνο σίγουρο: η παραίτηση προέρχεται από έναν ορίζοντα κλειστό που μας δημιουργεί μια αίσθηση ασφυξίας και αδιεξόδου. Οι άνθρωποι που παραιτούνται έχουν ζήσει μια ζωή που είναι φυλακισμένοι σε έναν φαύλο κύκλο, ο οποίος συνεχώς συρρικνώνεται.
Ο δρόμος προς την αλλαγή περνάει μέσα από την επαφή με τις εσωτερικές μας πλουτοπαραγωγικές δυνάμεις που θα μας βοηθήσουν να επεκτείνουμε το βλέμμα μας προς το μέλλον, μην ξεχνώντας πως η επιλογή των κατάλληλων συνταξιδιωτών είναι καθοριστικής σημασίας για την ομορφιά του προσωπικού μας ταξιδιού.
