Ζούμε τη ζωή μας ως ολότητα ή την τεμαχίζουμε, σαν επιδέξιοι σεφ, σε πολύ μικρά κομμάτια; Συχνά τη σερβίρουμε στον εαυτό μας υπό ειδικές συνθήκες που εμείς έχουμε ορίσει, επηρεασμένοι φυσικά από τις νόρμες της κοινωνίας.
Η κοινωνία στην οποία μεγαλώνουμε αρέσκεται να τοποθετεί το διαζευκτικό «ή» σε καθετί που κάνουμε. Σύμμαχοί της σε αυτή την κατεύθυνση είναι τα στερεότυπα και οι περιοριστικές πεποιθήσεις που μεταφέρονται από γενιά σε γενιά.
Παραδείγματα της Διχοτόμησης
Για να γίνω πιο σαφής, ας δούμε μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα:
Εργασία vs Ζωή: Πολλοί άνθρωποι διαχωρίζουν πλήρως την εργασία από την προσωπική τους ζωή. Υιοθετούν την άποψη ότι η δουλειά είναι απλώς ένα μέσο επιβίωσης και η «πραγματική» ζωή ξεκινά μόνο μετά το σχόλασμα.
Η «Εξιδανίκευση» της Νιότης: Μια άλλη κλασική περίπτωση διχοτόμησης είναι η προτροπή προς τους νέους να «γλεντήσουν τώρα», να κάνουν όσο περισσότερο σεξ μπορούν και να καταναλώσουν εμπειρίες, γιατί αργότερα οι υποχρεώσεις θα τους στερήσουν κάθε χαρά.
Οι Στρεβλώσεις και οι Συνέπειες
Στα παραδείγματα αυτά κυριαρχούν οι κοινωνικές στρεβλώσεις. Από τη μία, η εργασία αντιμετωπίζεται ως ένα «αναγκαστικό κακό», αποκλείοντας την πιθανότητα να αποτελέσει πηγή δημιουργίας και χαράς. Από την άλλη, βλέπουμε μια εξιδανίκευση της νιότης που θεωρεί τα πάντα εύκολα και αβίαστα, επιβάλλοντας σχεδόν μια ψυχαναγκαστική τάση προς την ηδονή.
Έχοντας εσωτερικεύσει αυτούς τους περιορισμούς, οι περισσότεροι άνθρωποι καταλήγουν να ζουν μια συμβατική ζωή. Δεν βιώνουν την ουσιαστική επαφή με τον εαυτό τους, ούτε γεύονται τη ζωή στην πληρότητά της.
Η Δύναμη του Συνδέσμου «Και»
Ποια μπορεί να είναι η απάντηση σε αυτή τη διχοτόμηση; Θεωρώ ουσιώδες, προκειμένου να βγούμε από αυτό το τέλμα, να γνωρίσουμε αρχικά τον εαυτό μας. Οφείλουμε να αμφισβητήσουμε τις «παγιωμένες αλήθειες» της κοινωνίας που, κατά βάθος, δεν προσφέρουν καμία αξία στην ύπαρξή μας.
Και το κυριότερο: Κάθε φορά που η πλειοψηφία θα θέτει το διαζευκτικό «ή», εμείς από την πλευρά μας ας τοποθετούμε τον σύνδεσμο «και». Ένα «και» που συμβολίζει τον εμπλουτισμό, την αγάπη και το άνοιγμα προς τη ζωή.
Για να το καταφέρουμε αυτό, είναι σημαντικό να θυμόμαστε πως όλοι μας, ανεξαιρέτως, είμαστε πολλά περισσότερα από όσα μας έχουν πείσει ότι είμαστε.
