Θα ξεκινήσω ορίζοντας τι σημαίνει «συμβατική ζωή». Πρόκειται για μια παγιωμένη κατάσταση ύπαρξης, η οποία παραμένει αναλλοίωτη και ασάλευτη μέσα στον χρόνο. Θα τη χαρακτήριζα ως μια ζωή με έντονα μηχανιστικά στοιχεία, όπου ο άνθρωπος μοιάζει περισσότερο με ένα ρομπότ που απλώς εκτελεί εντολές.
Πώς μπορείς να καταλάβεις, όμως, αν βιώνεις και εσύ μια ανάλογη συνθήκη, την οποία δυσκολεύεσαι να αντιληφθείς;
Ένα από τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά της είναι ότι οι άνθρωποι αποκόπτονται από τα συναισθήματα και τις επιθυμίες τους. Δεν λυπούνται, αλλά ούτε και χαίρονται πραγματικά. Αδυνατούν να συνδέσουν τις στιγμές που έζησαν με το ανάλογο συναίσθημα, ενώ στερούνται τη δύναμη να περιγράψουν αυτά τα βιώματα στον εαυτό τους ή στους άλλους.
Ένα άλλο γνώρισμα είναι η έλλειψη επαφής με τα δικά τους «θέλω». Κουβαλούν τα όνειρα άλλων, όντας βαθιά επηρεασμένοι από τις πεποιθήσεις και τη γνώμη των γονιών, των συγγενών ή των φίλων τους. Κάθε φορά που επιχειρούν να «ξεθάψουν» τον πραγματικό τους εαυτό, αφήνουν τη διαδικασία ημιτελή, φοβούμενοι την κριτική του περιβάλλοντός τους.
Επιπλέον, συνάπτουν σχέσεις με ανθρώπους που έχουν παρόμοια αισθητική και φιλοσοφία ζωής. Αποφεύγουν όσους έχουν διαφορετική οπτική, η οποία θα μπορούσε να ανατρέψει τον τρόπο που προσεγγίζουν τα πράγματα. Αναζητούν παντού έτοιμες απαντήσεις και βεβαιότητες, αποφεύγοντας συστηματικά τα δύσκολα ερωτήματα.
Ακόμη, όταν αναφέρονται σε ανθρώπους που δημιούργησαν κάτι ριζοσπαστικό, τείνουν να τους εξιδανικεύουν σε υπερβολικό βαθμό και στη συνέχεια να τους αποκαθηλώνουν, ισχυριζόμενοι ότι δεν αξίζουν πολλά και ότι η επιτυχία τους οφείλεται μόνο στις γνωριμίες τους και καθόλου στις ικανότητές τους (λόγω των ικανοτήτων τους).
Καθώς κάνω αυτές τις αναφορές, είμαι σίγουρος πως γεννιέται το ερώτημα αν υπάρχει δρόμος που οδηγεί στην αλλαγή. Είμαι βέβαιος πως υπάρχει, αν και είναι κακοτράχαλος. Είναι σημαντικό για όποιον θέλει να αλλάξει, να αρχίσει να αισθάνεται ξανά το σώμα του. Να αναρωτηθεί ποια «θέλω» είναι πραγματικά δικά του και ποια όχι. Και να μην ξεχνά το κυριότερο: ότι η ζωή όλων μας είναι πεπερασμένη. Αναλογιζόμενος αυτή την πανανθρώπινη αλήθεια, ας αναρωτηθεί: «Αξίζει να βιώνω μια ζωή, χωρίς να είμαι ο αυθεντικός μου εαυτός;»
